Geld uitgeven

Rustig probeer je jouw vriendin te overtuigen dat je écht niet mee kan naar dat leuke feestje. ‘Ah, kom op! Waarom niet?’ vraagt ze, zo wanhopig mogelijk. Nou, denk je. Ik moet sparen voor dit, dat moet ik nog kopen, die verjaardag komt er nog aan. Nog een laatste keer kijk je naar jouw vriendin, die zo vervelend mogelijk een pruillipje opzet. Dit had je beter niet kunnen doen. ‘Ah, vooruit!’ zeg je, waarna zij een gat in de lucht springt. 

Sparen kan ik niet. Nooit gekund ook. Zo jaloers als ik ben op de mensen die dat wel kunnen, zo goed ben ik in het uitgeven. Winkelen doe ik amper. Het liefst geef ik mijn geld uit in bed achter mijn laptopje, terwijl ik televisie zit te kijken. Maar ondanks het feit dat de meeste meisjes als echte shopaholics worden gezien, gaat mijn geld op aan andere dingen dan make-up, kleren en schoenen.

Liever ga ik gezellig met mijn vriendinnen lunchen in de stad of met vrienden naar de bioscoop. Met de trein naar de andere kant van Nederland gaan, omdat mijn beste vriendinnen zover weg wonen. Gekke recepten uitproberen met een goede vriendin, omdat wij het leuk vinden om te koken en bakken. Ook kopen wij boeken, waar wij vervolgens uren over kunnen napraten. Huilfilms kijken met mijn zus, als onze harten gebroken zijn. Dit met een kilo chocolade om onze harten te lijmen uiteraard.

Als ik dan ooit winkel, winkel ik het liefst alleen. Ik weet precies wat ik wil en waar wat hangt, wat zorgt voor tijdbesparing. Want een uur wachten voor een paskamer? Niet aan mij besteed.

Heb jij een gat in jouw hand?

Liefs,

Angel

Geschreven voor: http://www.justsemir.nl/geld-uitgeven/

Superhelden

Iedereen kent die vriendenboekjes wel, nietwaar? Bij de vraag ‘Wat wil je later worden?’ vulde ik braaf: ‘Superheld’ in. Ik wilde vroeger altijd een superheld zijn. In het donker de wereld redden en overdag gewoon het alledaagse leventje leiden. Dit het liefst met magische krachten erbij, zoals hydrokinese(water controleren) en telekinese. De reden was heel simpel: mensen helpen. Toch miste ik de zelfvertrouwen om het te doen. Ik kwam nou niet bepaald bedreigend over, waardoor de slechteriken mij al verslagen zouden hebben, voordat ik de kans kreeg. 

Sommige klasgenoten snapten het niet ‘Waarom zou je mensen willen helpen? Mensen kunnen toch zichzelf helpen? Spice girl zijn is veel leuker!’ Mensen helpen is mij van jongs af aan al geleerd. Mijn Indonesische oma was zolang ik mij kan herinneren ziek. Het was praktisch een kastplantje, als ik het even onprettig mag verwoorden. Ik heb nog geholpen in het bejaardentehuis, wat best wel heftig was. Maar ook wel weer fijn, want oude, eenzame mensen hebben veel liefde en zij gaven mij die van hen. Ik ben blij voor mijn oma dat zij er nu niet meer is, verlost uit haar pijn, maar het verzorgen en helpen heeft nog wel sporen achtergelaten. Eerlijk is eerlijk, ik moet er niet aan denken om een kastplantje te worden.

Terwijl mijn vriendinnen op dansen zaten om een Spice girl te worden, zat ik op Taekwondo. Ik ben sterker dan ik eruit zie (en weet) en heb dan ook wel eens per ongeluk een paar blauwe plekken achtergelaten op een paar vrienden, sorry! Op school konden wij een sport kiezen om te doen in plaats van gym en toen koos ik boksen. Mijn vrienden waren jongens en de meesten kozen dat ook. Ik had dan ook vaak een jongen als partner. Het was echt geweldig om te zien hoe verrast zij waren: ‘Eigenlijk ben jij best sterk voor een meisje,’ zeiden ze. Natuurlijk ben ik geen partij voor een jongen, ik ben zo knock-out, ben ik bang.

Nog steeds ben ik niet bang om in mijn eentje over straat te gaan wanneer het al donker is. Ik liep laatst na een verjaardagsfeestje van een collega van mij, om twee uur ’s nachts, naar huis. Deze reis duurde een half uur. Het was pikkedonker en er waren dronken mensen, maar ik voelde me op de een of andere manier wel veilig. Natuurlijk ben ik niet onverslaanbaar, zoals ik vroeger dacht. Helaas. En nu ik wat ouder ben, snap ik ook wel dat ik voorzichtig moet zijn.

Ik zal proberen de moderne superheld te zijn zonder magische krachten. Ik zal mensen blijven helpen en steunen en mijn eigen steentje bij te dragen. Wat ik met mijn communicatiestudie ga doen weet ik nog niet, maar ik hoop het ooit te kunnen combineren: mensen helpen en communicatie.

Wil jij nog hetzelfde worden als vroeger?

Liefs,

Angel

Geschreven voor: http://www.justsemir.nl/superhelden/

Schaamte

Daar loop je dan als tienjarige, hand in hand met je moeder. Je hoopt en bidt dat niemand jullie zal zien, want de hand van je moeder vasthouden, is alles behalve stoer. Je schaamt je zo erg, dat je eigenlijk alleen maar naar de grond durft te kijken en wanneer je iemand jouw naam hoort roepen, doe je net alsof je het niet hebt gehoord. Nogmaals hoor je jouw naam uit de verte. Dat ben ik niet, hoor. Ik zou nooit mijn moeders hand vasthouden, daar ben ik veel te stoer voor.


Wanneer ik met mijn vrienden in de stad was, bleef ik hopen dat zij niets geks deden. Wat als mensen naar ons uit zouden lachen? Ik heb fantastische vrienden die mij altijd uit mijn comfortzone proberen te trekken. Mijn meeste vrienden zijn extravert, terwijl ik altijd een introvert ben geweest. Eigenlijk best grappig, nu ik er zo over nadenk. Mijn beste vriendin, die ik al ken sinds ik elf jaar was, heeft mij zien opbloeien. Zij gaf mij altijd een extra duwtje en wanneer ik uitlegde dat ik mij snel schaamde, zei ze: ‘Waarom zou jij je moeten schamen? Wees gewoon lekker jezelf,’ en wanneer ik een jongen leuk vond, logde zij in op mijn Hyves-account om een berichtje achter te laten op zijn profiel. Dit deed ik zelf natuurlijk niet, omdat ik me schaamde.

Presenteren? Mooi niet! Iedereen zou naar mij gaan staren en verschrikkelijke dingen denken. Wat als ik iets doms zou doen en iedereen over mij zou roddelen? Niet dat ik zo interessant ben, helemaal niet. Ik schaamde me zo snel en was zó bang om te presenteren, dat ik op een gegeven moment last begon te krijgen van haaruitval en uitslag. Mijn docent verwees me door naar een faalangsttraining, welke ik succesvol heb afgerond. Mocht jij je ook schamen of onzeker zijn van jezelf, dan raad ik je echt aan om zo’n training te volgen. Iedereen zit daar met hetzelfde probleem als jij en ik dacht altijd: ‘Faalangst? Dat heb ik niet! Ik schaam me alleen maar heel snel.’ Ik stress nog steeds net zo erg als vroeger en vooral het feit dat ik een Engelse opleiding doe, werkt niet echt mee. Toch probeer ik er het beste van te maken. Ik heb alle tips onthouden die ik heb gekregen en wanneer ik weer bijna een inzinking heb, denk ik aan alle vriendelijke gezichten die ik heb leren kennen.

Ik heb altijd graag geschreven, maar een blog bijhouden heb ik altijd veel te eng gevonden. Ik schreef wel voor een blog die het een week heeft volgehouden, maar ik heb het altijd veel te eng gevonden om de reacties te lezen. Ik schreef liever verhalen die niemand te lezen zou krijgen. Wanneer zelfs mijn beste vrienden mij vertelden dat zij mijn blog lazen en het leuk vonden, schaamde ik me. Zij lazen mijn blog, wat als ik iets stoms zei? Toch vond ik het zonde en heb ik de stoute schoenen aangetrokken om voor Semir te schrijven. Ik lees en beantwoord de reacties met liefde in de hoop dat iedereen toch weer terugkomt om een kijkje te nemen. Ik stuur zo nu en dan de link door als er weer wat nieuws van mij online staat en ben nieuwsgierig naar hun reacties.

Ik ben ervan overtuigd dat er een link is tussen schaamte en onzekerheid. Ik denk dan ook dat wanneer je zelfverzekerd bent, je ook minder snel schaamt.  Doordat ik nu wat zelfverzekerder ben dan vroeger, schaam ik mij ook minder snel (denk ik).

Schamen jullie je snel?

Liefs,

Angel

Geschreven voor: http://www.justsemir.nl/schaamte/

Jezelf vergelijken

Eindelijk is jouw nieuwe jas binnen. Na twee weken gewacht te hebben, verwacht je liefde op het eerste gezicht. Nadat je zag hoe tof de jas stond bij het model, moest je hem ook hebben. Eenmaal uitgepakt lijkt het net op een vuilniszak. Of heeft de vuilniszak meer vorm? Je besluit naar de online webwinkel te gaan en ziet het al.. ‘Model draagt maat 32’. Daar sta je dan voor de spiegel met jouw maar 36. Nog nooit voelde jij je zo dik.

Eerder schreef ik een artikel over het vergelijken van jezelf met een ezel. Dat moest je natuurlijk niet serieus nemen, maar dit artikel, over het vergelijken met anderen, wel. Niemand geeft het graag toe, maar bijna iedereen doet het: zichzelf vergelijken met anderen.

Eigenlijk is dit de oorzaak van alle onzekerheden. Net op het moment dat jij zo tevreden bent met je figuur, zie je iemand op de televisie die er net weer beter uitziet. Net wanneer jij het nieuwe truitje aan hebt dat zo mooi lijkt te zitten, zie jij iemand in een tijdschrift met een trui die heel erg op de jouwe lijkt. Maar natuurlijk staat die van haar weer beter. Nu kunnen wij natuurlijk de schuld geven aan Photoshop en dat soort zaken, maar eigenlijk is het ook deels onze schuld. Want wij vergelijken ons niet alleen met mensen van de televisie en tijdschriften, maar ook met mensen die wij in het alledaagse leven zien.

Tenminste, ik doe dat regelmatig. Wanneer ik op het treinstation en in de trein verveeld om me heen zit te kijken, bestudeer ik regelmatig personen. Misschien een beetje typisch als Communicatie studente, want veel klasgenoten zeggen dat zij het ook doen.

Ik vergelijk mijzelf vaak met karakteristieke kenmerken van anderen. Zo stond laatst een jongen op voor een oudere vrouw. Dit vind ik persoonlijk veel mooier en belangrijker dan ‘een leuk hoofd hebben’. Hoewel ik mijzelf natuurlijk niet echt met een jongen kan vergelijken.

Jezelf vergelijken kan trouwens ook goed uitpakken. Soms zie ik mensen zo stressen en rennen dat ik blij ben dat ik best relaxed ben. Dan denk ik stiekem: ‘Wat ben ik blij dat niet zo ben.’ Misschien een beetje gemeen, maar ik voel me dan toch weer ietsje beter.

Ik moet het toegeven, door het vergelijken heb ik wel last van jaloezie. Geen misgunnende jaloezie, maar meer een ‘ik wil dat ook’. Zo vind ik het fijn om mensen gelukkig te zien, vooral de wat oudere stelletjes. Dat wil ik ook als ik ouder ben. Wanneer zij samen zijn en gezellig samen wat eten, smelt ik gewoon vanbinnen. Die liefde hoop ik ooit ook te vinden.

Vergelijken jullie je vaak met anderen?

Angel

Geschreven voor: http://www.justsemir.nl/jezelf-vergelijken/

Verdriet omzetten naar iets goeds

Eindelijk heb je jouw droompaar gevonden: de mooiste pumps die je in tijden hebt gezien. Het kwam goed uit, aangezien vanavond het eindgala zal plaatsvinden. Eindelijk een gelegenheid om met die mooie jongen te dansen. En misschien zullen jullie lippen elkaar wel raken… Maargoed, de schoenen. Tot jouw grote opluchting hebben zij jouw maat nog en… ze passen! Je besluit een stukje te lopen en komt tot de ontdekking dat ze eigenlijk toch wel heel hoog zijn. Net toen je om wilde keren, ga je door je enkel. Dat wordt geen gala voor je vanavond…

Dit is natuurlijk een hele positieve blog. Toch is niemand altijd heel vrolijk, er komt altijd wel een moment dat je het even niet ziet zitten. Het overkomt iedereen weleens: je wordt gedumpt, je hebt je enkel gebroken op de dag van je eindgala, de liefde van jouw leven wijst je af of je verliest een dierbare. Het lijkt alsof jij je nooit mee gelukkig zou kunnen voelen, maar gelukkig ben ik er om jou te helpen.

Huil mee. Zet je zieligste film op, huil lekker mee en zet je eroverheen. Het klinkt hard, maar het zal wel helpen. Ik kropte al mijn gevoelens op en deed net of het mij niets kon schelen. Vrienden belden mij met de vraag of alles goed ging en ik zei standaard: ‘Ja, natuurlijk! Waarom niet?’. Dit was dus het domste wat ik ooit heb gedaan. Ik voelde mij tien kilo lichter nadat ik alles eruit gehuild had.

Haal wijze lessen uit je verdriet. Ben je gedumpt? Waarom? Was je te jaloers of deed je teveel je best? Dit zal jou helpen in je volgende relatie. Als je jouw voet hebt gebroken op een belangrijke dag of een dierbare hebt verloren, kan jij er natuurlijk moeilijk een wijze les uithalen. Probeer aan de mooie dingen te denken. Natuurlijk zal je hierom heel veel moeten huilen en natuurlijk is het heel lastig om je eroverheen te zetten, maar het kan even niet anders. Je hoeft je verdriet ook niet in één dag kwijt te raken, het mag best wat tijd kosten. Sla alleen niet door.

Schrijf het van je af. Blog, maak een gedicht of houd een dagboek bij: van je afschrijven is veel beter dan alles opkroppen. Als je kan zingen kan je er eventueel een liedje van schrijven (dat hielp voor Adele en Taylor Swift, geloof ik). Misschien scoor je wel een nummer 1 hit, net als hen.

Dan de belangrijkste tip: praat! Bel met je vrienden die je vertellen hoe tof je bent, dat jij wel weer naar een ander feest kunt gaan, dat jouw opa en oma een heel goed leven hebben gehad. Door te praten met anderen, wordt er doorgevraagd. Als je schrijft, schrijf je eigenlijk alleen wat er in jou opkomt. Wanneer anderen met je praten, zullen zij diepere vragen stellen. Hierdoor zal jij je ook helpen.

Dit is wat voor mij helpt, maar iedereen heeft natuurlijk wel zijn eigen trucjes. Wat helpt jou?

Angel