Hyperventilatie

Deze presentatie was zoals jij nog nooit had meegemaakt. De geïnteresseerde ogen die jou aanstaren, kijken dwars door jou heen. De stilte, waardoor je een speld hoort vallen. De knikkende knieën, waardoor jij jou slap voelt. De ademhaling die versneld wordt en het zweet dat jou uitbreekt. De angst dat het weer gebeurd, begint te overheersen. Wanhopig vraag jij je af waarom jij hier last van hebt. Waarom?

Dit is een onderwerp die ik het liefst mijd. Niet echt iets om trots op te zijn, maar ik heb er last van. Ik pieker vaak en maak mij eigenlijk te veel zorgen om de mening van anderen. Zó erg, dat ik eigenlijk te bang ben om de telefoon op te nemen, om te bellen en om voor te lezen. Zó erg, dat ik paniekaanvallen krijg en begin te hyperventileren.

Het begon op de Middelbare school, waar van alles begon te veranderen. Plots waren er groepjes, veranderden de lichamen, was het belangrijk hoe je eruit zag, met wie je omging en wat je droeg. Ik ben altijd al verlegen geweest, voelde de stress steeds meer en mijn hartslag steeds sneller gaan toen ik moest voorlezen of voor de klas moest staan. Op een gegeven moment werd ik als enige gescheiden van de klas waar ik mij goed in voelde. Dit was een wetenschapsklas(nu weten jullie mijn grootste geheim, ik ben een nerd), waardoor het merendeel uit jongens bestond. Ik was altijd al een jongensmeisje geweest, dus dat vond ik wel fijn. Klasgenoten zagen ook dat ik best snel nerveus werd en waren altijd heel geduldig en begripvol.
Toen ik na twee fijne jaren als enige naar een andere klas moest, voelde ik mij als een vreemdeling. Ik kende niemand en moest kennis maken met een klas die al twee jaar samen was. Nou maak ik sowieso nooit snel makkelijk vrienden. De klas bestond grotendeels uit meisjes en uiterlijk was plots belangrijk. Ik heb altijd iets zwarts en comfortabels gedragen, omdat ik toch 'one of the guys' was. Mijn angst om publiekelijk te spreken werd groter en groter.

Op een gegeven moment ging mijn hartslag zo snel, dat ik te veel zuurstof binnenkreeg tijdens het ademhalen en mijn vingers verstijfden. Ik voelde me een freak. Het gebeurde voor de klas, tijdens een presentatie. Iedereen zag wat er gebeurde en was in de eerste instantie geschrokken en bezorgd. Zij zagen hoe mijn vingers verstijfden en een rare, kromme houding aannamen en hoe ik steeds sneller adem begon te halen. Dit gebeurde allemaal in het derde jaar. Ik denk dat de angst te groot begon te worden, waardoor ik begon te hyperventileren.

De meesten reageerden uitermate begripvol. Natuurlijk zitten er altijd wel mensen tussen die niet snappen hoe ik mij voel, maar de echt onaardige mensen werden door klasgenoten op hun plek gezet. Één keer werd ik namelijk uitgelachen door drie meisjes, die het daarna niet meer durfden te proberen. Zo lief! Ik mocht de presentaties alleen voor de docenten houden (als ik dat zou willen) en alles verliep alsnog wel redelijk goed. Ik houd niet van aanstellen en geef niet snel op, waardoor ik er zo veel mogelijk voor de klas heb gedaan. Ik heb al zo'n vier presentatietrainingen gehad, maar die hielpen niet. De huisarts heeft me propranolol pilletjes gegeven die ik tot op de dag vandaag nog steeds slik als ik een presentatie moet houden. Hier word ik kalmer van en als deze op zijn, raak ik al in paniek. Natuurlijk zijn dit geen wondermiddelen, aangezien ik vorig jaar een representantproject had, waarbij ik een soort persvoorlichter moest zijn. Dit ging echter helemaal fout door de stress en het feit dat ik voor mensen moest staan die ik niet kende, waardoor ik spontaan begon te hyperventileren in de bus. Ik natuurlijk als een gek uitstappen en mijn stiefvader bellen, die mij uiteindelijk naar school had gebracht. Eenmaal daar bleek ik alles al gemist te hebben. Gelukkig was mijn groepje niet boos, aangezien iedereen wist hoe ik was. Ik heb altijd al het meeste schrijfwerk gedaan, waardoor dit compenseerde met het feit dat ik niet zoveel hoefde te presenteren.

Ik ben gematst en mocht een uitgebreid verslag schrijven, omdat de docenten van mijn 'status' afwisten. Dit jaar heb ik het echter aan niemand verteld. Ik heb een 'Hyperfree' apparaatje en pillen die ik slik zodat ik wat kalmer word. Ik weet dat het allemaal tussen mijn oren zit, maar alsnog ben ik te bang om het toe te geven. Ik wil niet dat mensen mij anders gaan behandelen, ik wil gewoon doen wat gedaan moet worden. Bellen, voorlezen, voorstellen... Ik vind het te eng. Waar die angst vandaan komt is tot op de dag van vandaag een raadsel. En hé, ik word stiekem wel steeds beter en beter. Ik hoop volgend jaar zonder pillen en Hyperfree apparaat te kunnen presenteren.

Ben jij ook bang om 'jezelf te laten zien'?

Liefs,

Angel

Geschreven voor: http://www.justsemir.nl/hyperventilatie/

Schaamte

Daar loop je dan als tienjarige, hand in hand met je moeder. Je hoopt en bidt dat niemand jullie zal zien, want de hand van je moeder vasthouden, is alles behalve stoer. Je schaamt je zo erg, dat je eigenlijk alleen maar naar de grond durft te kijken en wanneer je iemand jouw naam hoort roepen, doe je net alsof je het niet hebt gehoord. Nogmaals hoor je jouw naam uit de verte. Dat ben ik niet, hoor. Ik zou nooit mijn moeders hand vasthouden, daar ben ik veel te stoer voor.


Wanneer ik met mijn vrienden in de stad was, bleef ik hopen dat zij niets geks deden. Wat als mensen naar ons uit zouden lachen? Ik heb fantastische vrienden die mij altijd uit mijn comfortzone proberen te trekken. Mijn meeste vrienden zijn extravert, terwijl ik altijd een introvert ben geweest. Eigenlijk best grappig, nu ik er zo over nadenk. Mijn beste vriendin, die ik al ken sinds ik elf jaar was, heeft mij zien opbloeien. Zij gaf mij altijd een extra duwtje en wanneer ik uitlegde dat ik mij snel schaamde, zei ze: ‘Waarom zou jij je moeten schamen? Wees gewoon lekker jezelf,’ en wanneer ik een jongen leuk vond, logde zij in op mijn Hyves-account om een berichtje achter te laten op zijn profiel. Dit deed ik zelf natuurlijk niet, omdat ik me schaamde.

Presenteren? Mooi niet! Iedereen zou naar mij gaan staren en verschrikkelijke dingen denken. Wat als ik iets doms zou doen en iedereen over mij zou roddelen? Niet dat ik zo interessant ben, helemaal niet. Ik schaamde me zo snel en was zó bang om te presenteren, dat ik op een gegeven moment last begon te krijgen van haaruitval en uitslag. Mijn docent verwees me door naar een faalangsttraining, welke ik succesvol heb afgerond. Mocht jij je ook schamen of onzeker zijn van jezelf, dan raad ik je echt aan om zo’n training te volgen. Iedereen zit daar met hetzelfde probleem als jij en ik dacht altijd: ‘Faalangst? Dat heb ik niet! Ik schaam me alleen maar heel snel.’ Ik stress nog steeds net zo erg als vroeger en vooral het feit dat ik een Engelse opleiding doe, werkt niet echt mee. Toch probeer ik er het beste van te maken. Ik heb alle tips onthouden die ik heb gekregen en wanneer ik weer bijna een inzinking heb, denk ik aan alle vriendelijke gezichten die ik heb leren kennen.

Ik heb altijd graag geschreven, maar een blog bijhouden heb ik altijd veel te eng gevonden. Ik schreef wel voor een blog die het een week heeft volgehouden, maar ik heb het altijd veel te eng gevonden om de reacties te lezen. Ik schreef liever verhalen die niemand te lezen zou krijgen. Wanneer zelfs mijn beste vrienden mij vertelden dat zij mijn blog lazen en het leuk vonden, schaamde ik me. Zij lazen mijn blog, wat als ik iets stoms zei? Toch vond ik het zonde en heb ik de stoute schoenen aangetrokken om voor Semir te schrijven. Ik lees en beantwoord de reacties met liefde in de hoop dat iedereen toch weer terugkomt om een kijkje te nemen. Ik stuur zo nu en dan de link door als er weer wat nieuws van mij online staat en ben nieuwsgierig naar hun reacties.

Ik ben ervan overtuigd dat er een link is tussen schaamte en onzekerheid. Ik denk dan ook dat wanneer je zelfverzekerd bent, je ook minder snel schaamt.  Doordat ik nu wat zelfverzekerder ben dan vroeger, schaam ik mij ook minder snel (denk ik).

Schamen jullie je snel?

Liefs,

Angel

Geschreven voor: http://www.justsemir.nl/schaamte/

Jezelf vergelijken

Eindelijk is jouw nieuwe jas binnen. Na twee weken gewacht te hebben, verwacht je liefde op het eerste gezicht. Nadat je zag hoe tof de jas stond bij het model, moest je hem ook hebben. Eenmaal uitgepakt lijkt het net op een vuilniszak. Of heeft de vuilniszak meer vorm? Je besluit naar de online webwinkel te gaan en ziet het al.. ‘Model draagt maat 32’. Daar sta je dan voor de spiegel met jouw maar 36. Nog nooit voelde jij je zo dik.

Eerder schreef ik een artikel over het vergelijken van jezelf met een ezel. Dat moest je natuurlijk niet serieus nemen, maar dit artikel, over het vergelijken met anderen, wel. Niemand geeft het graag toe, maar bijna iedereen doet het: zichzelf vergelijken met anderen.

Eigenlijk is dit de oorzaak van alle onzekerheden. Net op het moment dat jij zo tevreden bent met je figuur, zie je iemand op de televisie die er net weer beter uitziet. Net wanneer jij het nieuwe truitje aan hebt dat zo mooi lijkt te zitten, zie jij iemand in een tijdschrift met een trui die heel erg op de jouwe lijkt. Maar natuurlijk staat die van haar weer beter. Nu kunnen wij natuurlijk de schuld geven aan Photoshop en dat soort zaken, maar eigenlijk is het ook deels onze schuld. Want wij vergelijken ons niet alleen met mensen van de televisie en tijdschriften, maar ook met mensen die wij in het alledaagse leven zien.

Tenminste, ik doe dat regelmatig. Wanneer ik op het treinstation en in de trein verveeld om me heen zit te kijken, bestudeer ik regelmatig personen. Misschien een beetje typisch als Communicatie studente, want veel klasgenoten zeggen dat zij het ook doen.

Ik vergelijk mijzelf vaak met karakteristieke kenmerken van anderen. Zo stond laatst een jongen op voor een oudere vrouw. Dit vind ik persoonlijk veel mooier en belangrijker dan ‘een leuk hoofd hebben’. Hoewel ik mijzelf natuurlijk niet echt met een jongen kan vergelijken.

Jezelf vergelijken kan trouwens ook goed uitpakken. Soms zie ik mensen zo stressen en rennen dat ik blij ben dat ik best relaxed ben. Dan denk ik stiekem: ‘Wat ben ik blij dat niet zo ben.’ Misschien een beetje gemeen, maar ik voel me dan toch weer ietsje beter.

Ik moet het toegeven, door het vergelijken heb ik wel last van jaloezie. Geen misgunnende jaloezie, maar meer een ‘ik wil dat ook’. Zo vind ik het fijn om mensen gelukkig te zien, vooral de wat oudere stelletjes. Dat wil ik ook als ik ouder ben. Wanneer zij samen zijn en gezellig samen wat eten, smelt ik gewoon vanbinnen. Die liefde hoop ik ooit ook te vinden.

Vergelijken jullie je vaak met anderen?

Angel

Geschreven voor: http://www.justsemir.nl/jezelf-vergelijken/

Complimenten

Diep in gedachten zit je naar je droomprins te staren. Zal hij vandaag eindelijk tegen je praten? En.. wat zal hij tegen jou zeggen? Je fantaseert: ‘Wat zit je haar leuk,’ en zinnen als ‘Lekker ding, wat zie je er leuk uit vandaag.’ Opmerkingen die erop lijken, zouden ook wel mooi meegenomen zijn. Dat klinkt allemaal heel geweldig, totdat jouw droomprins opstaat en zich richting jou waant. ‘Wat heb je mooie kijkers,’ hoor je hem zeggen. Wauw, dat was raar. Ben je zo obsessief dat jij zelfs zijn stem hoort? Terwijl je jouw hoofd optilt om naar hem te kijken, zie jij een glimlach op zijn gezicht verschijnen. ‘Sorry?’ Hoorde je dat nou goed? ‘Ik zei dat je mooie kijkers hebt,’ knipoogt hij nogmaals. ‘Stelt niets voor joh, die van haar zijn mooier,’ zeg je, terwijl je naar het mooiste meisje van de klas wijst.

Complimenten aannemen is niet mijn ding, ik vind het grotendeels maar eng en ongemakkelijk. Ik vind het echter wel geweldig om anderen de hemel in te prijzen. Wanneer ik iets leuk vind, vertel ik het met liefde! Ik vind het geweldig om mensen te zien stralen, om hen gelukkig te zien. Ik heb een onzekere vriendin en wanneer ik haar complimentjes geef, zie ik haar de rest van de dag helemaal stralen. Misschien ben ik te zorgzaam, maar ik probeer haar iedere dag wel een dosis zelfvertrouwen te geven. Dit is al aan het helpen, aangezien zij ook steeds kleurrijkere kleren aan begint te doen. Ook was zij net als ik, zij wuifde alle complimentjes weg en deed of het niets voorstelde. Tegenwoordig accepteert zij ze als steeds sneller. Ik vind het mooi om te zien dat mijn kleine dingen haar helpen om zekerder van zichzelf te worden. Zo geef ik haar op mijn manier meer dingen mee.

Wat ik wel opmerkelijk vind, is dat mijn vrienden mijn complimenten eerder accepteren dan mijn vriendinnen. Tevens heb ik ook ontdekt dat mijn vriendinnen complimenten over haar en make-up moeilijker accepteren dan wanneer ik wat zeg over kleding en schoenen. Jongens vinden naar mijn idee alles best. Ik merk wel dat zij zich iets fijner voelen wanneer ik hen een compliment heb gegeven. Dit is voornamelijk een reden dat ik ze geef. Mensen zijn naar mijn idee veel te onzeker tegenwoordig en als ik een steentje bij kan dragen aan het zekerder worden, doe ik het graag.

Hoe ben jij met complimentjes? Geef jij ze ook liever of vind jij het leuker om ze te krijgen?

Angel

Onzekerheid

Daar zit je dan, naast die leuke jongen uit je klas. Na eindeloos over hem gedroomd te hebben, waar jij hem al minstens duizend keer op zijn mooie, zachte lippen gekust hebt en hij jou minstens tien keer over je volle haarbos gestreeld heeft, zit hij nu toch wel mooi naast je. Je kijkt nog snel onopvallend in een spiegel, maar het enige dat jij ziet is je -eigenlijk- sluike haarbos, je gezicht die onder de puisten en pukkels zit en wenkbrauwen die van een man hadden kunnen zijn. Moeilijker nog, hoe ruik je onopvallend aan je oksels? Waarom had je nou geen parfum opgespoten vandaag? Ook hoopte je dat je een kauwgompje in je tas had zitten en dat je jouw haar iets beter had uitgeborsteld.

Onzekerheid, wat had ik daar een last van. De basisschool was al geen pretje, aangezien kinderen vaak meteen zeggen wat zij vinden en dan vooral de zwakste schakel pakken. Ik haat het om toe te geven, maar die zwakste schakel was ik vaak. Ik had altijd geleerd om te delen, te doen wat anderen van mij vragen en vooral aan anderen te denken. Hier begon het al: ‘Angel, mag ik jouw potloden lenen?’. Wat begon als een onschuldige vraag, leidde naar een hel. Inmiddels wist iedereen dat ik alles uitleende. Zelfs als ik maar 1 pen had, zei ik onnozel: ‘Ik heb er maar één, maar je mag hem wel lenen als je wilt’. Dit leidde vooral naar mijn onzekerheid: iedereen deed aardig tegen mij, maar langzamerhand werd ik steeds minder voor verjaardagen uitgenodigd. Deed ik iets verkeerd?

De middelbare school. Wat wilde ik veranderen! Ik had er genoeg van om ‘het buitenbeentje’ te zijn. Maar helaas veranderde voor mij datgene dat ik niet wilde. Het lichaam! Wat is het fijn om een meisje te zijn. Er beginnen vormen te ontstaan en als je nog half getraumatiseerd bent van de basisschool, is dat niet bepaald waar je op zit te wachten. Ik was ook nog precies hetzelfde, maar nu kwam er ook geld aan te pas. Het begon met een vriendin: ‘Ik mis nog een euro!’ zei ze. ‘Oh, dat heb ik wel voor je,’ antwoordde ik, terwijl ik mijn portemonnee pakte. Nou was ik altijd een spaarder, dus ik had altijd wel wat geld (wat  mis ik die tijd! Nu ben ik altijd arm). Het gebeurde steeds vaker dat zij ineens geld te kort had en weer was ik niet uitgenodigd als zij een feestje had. Mijn zelfbeeld verslechterde, omdat ik dacht dat ik niet werd uitgenodigd door mijn uiterlijk. Want ik deed immers wel alles voor haar, op een gegeven moment maakte ik onze huiswerkopdracht, waarvoor ik dus wel goed genoeg was, in mijn eentje! Ik twijfelde aan mijzelf. Uiteindelijk vond ik wel vriendinnen die er ook voor mij waren en ik baal nog steeds dat ik die vriendin niet eerder los liet.

Het HBO. Alles gaat zoals ik wil en ik heb veel geleerd van de oude tijd. Toen mijn zus vroeger zei dat zelfverzekerdheid komt met de leeftijd, lachte ik haar uit. Ik blijf voor altijd zo, dacht ik toen. Ik ben nog steeds zoals ik vroeger was: ik help mensen die ik niet ken door de deur open te houden, mijn plek af te staan in de bus, te lachen naar de kassamedewerkers en ik deel mijn spullen tot een zekere mate, want het gebeurt mij niet weer dat ik zelf geen aantekeningen kan maken. Ik ben alleen zelfverzekerder geworden. Dit omdat ik nu weet wat ik vroeger fout heb gedaan en heb geleerd van mijn fouten.

Mocht je als lezer in een dip zitten en heel onzeker zijn, doe dan wat leuks met je vriendinnen. Zij maken weer fijne herinneren en naarmate je ouder wordt zal dat je helpen. Ik kijk ook nog regelmatig terug naar de ‘goede’ oude tijd en dat helpt mij om te waarderen wat ik nu heb. Ik word toch maar weer wat zelfverzekerder als ik dat doe.


Heb jij last van onzekerheid?


Liefs,


Angel


Geschreven voor: http://www.justsemir.nl/onzekerheid/