Een ezel stoot zich niet tweemaal aan dezelfde steen, ik wel. Vaak genoeg. Zo ga ik vaak genoeg met de bus naar het treinstation en blijf ik mijn hoofd stoten als ik op sta, omdat ik vergeet dat de stangen nogal laag hangen. Zo struikel ik vaak genoeg over dezelfde stoeptegel onderweg naar school, omdat ik blijf vergeten waar ‘ie precies ligt. Ik ben niet in het openbaar gevallen, gelukkig, maar ik vergeet wel waar die tegel precies is. Ik struikel vaak genoeg in trein, omdat ik ervan uit ga dat ik deze keer wel mijn evenwicht kan behouden. Met een beetje mazzel word ik opgevangen door een knappe jongen, maar vaak schaam ik me te erg om mijn redder goed te bestuderen. Ja, ik ben inmiddels al drie keer gered! Eén keer per ongeluk, omdat ik letterlijk tegen hem aanviel. Sorry.
Laatst heb ik mijn enkel verzwikt, omdat mijn voet sliep. Ook dit is mij al eerder gebeurd. Het enige wat ik wilde doen was mijn stekker uit de stopcontact halen, misschien twee stapjes lopen. Twee stappen teveel. Na de eerste viel ik al, omdat mijn voet maar niet wakker werd. Ik was koppig en stond op…. En probeerde het opnieuw. Weer viel ik, met als resultaat: een blauwe enkel. Dit is allemaal zo logisch, maar toch blijf ik maar vergeten dat het eigenlijk niet mogelijk is. Ik ben te koppig. Ik blijf denken: ‘Vandaag gaat alles goed!’ en ‘Vandaag lukt het mij wel!’. Optimistisch, maar naïef. Heb trouwens wel vaker gehoord dat ik koppig en naïef ben. Ik denk dat deze twee eigenschappen mij het beste beschrijven.
Stoot jij je ook twee (of meer!) maal aan dezelfde steen?
Liefs,
Angel
Geschreven voor: http://www.justsemir.nl/jezelf-vergelijken-met-een-ezel/
Geen opmerkingen:
Een reactie posten