Lachen

Hoewel het half negen ’s ochtends is, besluit je alsnog de caissière zo vrolijk mogelijk te begroeten. ‘Goedemorgen!’ zeg je met jouw grootste glimlach. De caissière, die misschien hooguit drie uur slaap heeft gehad, gunt je geen blik waardig. In plaats daarvan kijkt ze met haar zware oogleden naar het bedrag van jouw boodschappen dat zojuist is weergegeven, terwijl zij die cijfers in slow motion voorleest. Een alsjeblieft zou haar al te vermoeiend zijn en in trance vraagt ze nog of je het bonnetje mee wilt. Nadat je haar een fijne dag hebt gewenst, besluit zij dat het tijd is om haar mond te laten rusten.

Het lijkt wel of mensen steeds minder lachen. Wanneer ik om mij heen kijk, zie ik vooral chagrijnige gezichten. Misschien zijn zij niet blij mij te zien (dat zou echt verschrikkelijk zijn, aangezien ik de meeste mensen niet ken), maar ik vind het jammer!

Ik lach er persoonlijk op los. Mijn vriendin vertelde mij eens: ‘Jij ziet overal het positieve in, wanneer ik chagrijnig ben lift ik met je humeur mee.’ Dit vond ik zo tof om te horen! Want hier doe ik het voor. Ik vind het leuk om andere mensen vrolijk te maken en te laten lachen. Dit is een echt compliment voor mij. Veel beter dan een vriendin die mij met een hond vergeleek: ‘Jij doet me eigenlijk wel denken aan een hond, je bent net zo trouw en vrolijk’. Eh, bedankt?

Een kneuzige situatie waar ik ook vaak in verkeer: in mijn eentje heel hard achter de computer lachen. Ik heb de flauwste humor die je maar kan bedenken en ik lach echt serieus om alles. Eerlijk is eerlijk, ik krijg al een glimlach op mijn gezicht van deze schattige plaatjes.

‘Maar Angel, ik lach eigenlijk helemaal niet zo snel,’ hoor ik je denken. Neem jezelf niet al te serieus. Pieker niet over dingen waar je niets aan kunt doen. Tuurlijk is het normaal om je zorgen te maken, maar als je er niets aan kunt doen, waarom zou jij je er dan zorgen over maken? We zullen zien hoe het eindigt! Geniet van de kleine dingen in het leven.

Wanneer ik heel erg aan het stressen ben, laten mijn vrienden mij altijd lachen. Meestal lach ik mijn stress weg. Dit echter komt niet echt ten goede aan mijn presentatie, aangezien ik dan nog steeds aan het lachen ben. Oeps. Ik ben nog steeds aan het leren!

Ik heb het idee dat mensen die veel lachen aardiger worden gevonden. Ik word dan ook snel als het ‘lieve, vrolijke meisje’ gezien. Wel tof, aangezien ik het met (bijna) iedereen goed kan vinden.

Lach jij veel?

Liefs, Angel

Geschreven voor: http://www.justsemir.nl/lachen/

Vriendelijkheid

‘Goedemiddag!’ Beleefd lach je naar de persoon tegenover je. De bus zit vol, maar je hebt net een plekje kunnen scoren. De persoon fronst en je hoort hem al denken: ‘Waarom laat dat mens me niet met rust?!’. Als het een strip zou zijn, zou dat fronstekentje heel groot en zichtbaar zijn. Vijf haltes later wil diegene uitstappen en probeer je aardig je benen opzij te duwen, zodat de persoon langs je heen kan. Na een geïrriteerd geluidje zeg je ‘Sorry’ en sta je op. Je ziet de stoom al uit de oren komen en verslagen zie je dat een ander je plekje heeft ingenomen toen je net vijf seconden op stond in de nog vollere bus. Net op het moment dat je naar het plekje van de aardige persoon wilde lopen, ploft een jongen van aan jaar of twaalf daar neer, terwijl hij stoer met zijn BlackBerry met zijn vrienden zit te pingen.

Vriendelijkheid. Ik weet van mezelf dat ik best makkelijk ben. In bovenstaande situatie zou ik zoiets van ‘Laat maar’ hebben, puur omdat ik weet dat ik niets fout heb gedaan. Of in ieder geval mijn best. Ik denk dat het een goede eigenschap is, omdat je anders alleen jezelf ermee hebt en zoals ‘de geïrriteerde persoon’ wordt. Hé, die irritaties moeten toch ergens vandaan komen.

Toch vind ik dat vriendelijkheid ver te zoeken is tegenwoordig. Steeds vaker zie je die geïrriteerde mensen voorbij komen. In de stad, in winkels, op je werk en zelfs op school, voordat de lessen zijn begonnen. Soms hoor ik mensen al denken: ‘Verdomme, alweer zo een lange schooldag’ of ‘Daar heb je dat vervelend vrolijke mens weer’. De geïrriteerde personen vind ik vaak het onvriendelijkst. Hiernaast heb je ook de mensen die overal schijt aan hebben. Ik was laatst in de HEMA met een vriendin, waar wij een ijskoffie wilden drinken. Er stond een meisje van een jaar of twintig achter de kassa en er waren twee collega’s van haar vijf meter verderop met elkaar aan het praten. ‘Kan één van jullie even twee ijskoffies maken?’ zei ze op een zeurderige toon. Niemand antwoordde. ‘Hallo?’ zei ze nog een keer. Ze bleef stijfjes staan en keek naar de collega’s die vijf meter verderop zaten te kletsen. Vervolgens keek ze naar mij en glimlachte(!). ‘Ik kom zo bij je,’ zei ze en vervolgens hielp ze mijn vriendin. Weer was ‘Hallo?’ zeggen alles wat ze deed. Ik had nog nooit iemand zoals zij gezien. Wel in films, maar ik had nooit verwacht dat mensen echt zo konden zijn. Ik snap dat ze achter de kassa moest blijven staan, maar even vijf meter lopen en het gesprek onderbreken leek mij wel normaal. Het meisje had na vier keer ‘Hallo?’ te hebben gezegd eindelijk door dat ze even vijf meter moest lopen. Ze gedroeg zich alsof ze net de avondvierdaagse had gelopen, maar wij hadden wel onze ijskoffie.

Daarnaast lijkt het wel of mensen sowieso steeds minder moeite doen. Ik word iedere keer toch weer vrolijker als iemand de deur voor mij open houdt en naar mij glimlacht nadat ik diegene bedank. Een meneer had een keer de bus voor mij aangehouden, omdat hij mij zag rennen. Van zulke kleine, vriendelijke dingen word ik echt heel vrolijk, maar het lijkt wel of die mensen in de minderheid zijn. Of zoek ik soms niet goed genoeg? Hoe zouden jullie reageren op de vetgedrukte situatie?

Liefs,

Angel

Geschreven voor: http://www.justsemir.nl/vriendelijkheid/